Een blog gestart … eindelijk

Starten is moeilijk. Zeker als je een eeuwige twijfelaar bent, zoals ik. Met gelijk wat, maar zeker met iets dat de buitenwereld ziet. Zelfs al zit de buitenwereld er niet op te wachten. Zelfs al heeft de buitenwereld geen enkel idee dat het bestaat. Zelfs al geeft de buitenwereld er, in het beste geval, geen moer om.

Maar … Het is vrijdagnamiddag. De zon schijnt. En ik dacht, nu moet ik toch echt eens starten met die blog. Zonder er al te veel over na te denken. Want nadenken, dat kan ik goed. Te goed, bij momenten. Zo goed dat ik niet in actie schiet. Dat het altijd maar bij dromen blijft. En plannen. Zolang het maar niet doen is. Maar ’t was ’t moment! Ik weet niet goed waarom, en misschien doet dat er ook helemaal niet toe. Het voelde gewoon goed om eindelijk eens te beginnen met iets waar ik al zo lang over aan ’t dromen ben.

Mijn Burleigh-theeserviesje gevuld met groene thee. Mij achter mijn laptop geïnstalleerd. En start!

Jamaar …

Wat als blijkt dat ik helemaal niet kan schrijven?
Wat als ik het na twee keer posten beu ben?
Wat als ik helemaal niets interessants te vertellen heb?
Wat als niemand dit ooit leest?
Wat als iemand dit wél leest?!?

Als het antwoord op elk van bovenstaande vragen ‘who cares’ is, dan mag je starten met een blog, zo blijkt.

Dus ik heb het gewoon gedaan. Domeinnaam aangevraagd. Efkes lichte paniek … Aja, want een blog opstarten is meteen ook voor eeuwig en altijd, gebeiteld in de hardste steen, geen weg terug. Om nog niet te spreken van al die investeringen. OMG! – Not. Dus toch maar doorgezet. Thema gekozen. Veranderd. Nog eens. (En dan nog een paar keer. Wie had dat gedacht.)

Maar dus eindelijk ook aan het schrijven geraakt. Het doel was 250 woorden. Het zijn er 311 geworden. Strever.

 

Volg mijn blog met Bloglovin