Veertig worden en …

Vandaag word ik veertig. Ik heb er eerlijk gezegd een beetje naar uitgekeken. Stiekem, want blijkbaar hoor je er erg tegenop te zien. Maar voor mij voelt het als een nieuw begin, dit kersverse decennium.

Hoe zie ik het leven vanaf veertig?

  • Ik eet gezond.

Geen brol meer voor mij. Mijn hardnekkige verkoudheid van de laatste dagen bevestigt alleen maar dat het belangrijk is om goed voor jezelf te zorgen. Gezond eten is daar een belangrijke factor in. Fruit en groenten. Noten en zwarte chocolade. Koffie, thee en water. Eieren en kaas. Veel minder brood, pasta, aardappelen en rijst. Geen koekjes. Geen chips. Zeker geen chips.

Is dat vol te houden? Ik denk het wel. Zullen er af en toe chips of koekjes de revue passeren? Absoluut. Maar dan zal het een heel bewuste keuze zijn, en geen vraat-actie waarbij het hele pak in een keer verdwijnt. Less chips en koekjes is more genieten.

De wetenschap dat wat ik in mijn lijf steek een enorme invloed heeft op mijn fysieke en mentale gezondheid kan ik niet negeren. Denial is not a river in Egypt, weet je wel.

  • Ik maak tijd voor yoga en meditatie.

Hoewel ik heel goed weet dat ik daar enorm veel deugd van heb, zijn dit de dingen die het vaakst van de planning vallen. Het ergste is dat het ook helemaal niet zoveel tijd kost. Met twintig minuutjes yoga en tien minuutjes mediteren ondervind ik al heel wat voordelen, maar toch … Het komt er niet van. Of veel te weinig.

Dus wil ik er tijd voor maken. Tijd die ik ongetwijfeld ook terug zal winnen wanneer ik met meer focus kan werken, of wanneer ik met een rustig hoofd in mijn bedje kan kruipen.

  • Ik schrijf.

Het maakt niet echt uit waar, maar ik heb nood om mijn gedachten op papier te zetten. Of op een scherm, whatever. Als ik maar kan schrijven, en herschikken, en nadenken, en van alle kanten bekijken … Want dat is de manier waarop ik tot inzicht kom. De manier ook waarop ik de chaos die soms in mijn hoofd heerst terug kan ontwarren. Mijn gedachten ordenen, onderzoeken, en tegelijk ook vormen.

Dat kan op deze blog zijn, of in mijn dagboek. Of in brieven aan pennenvrienden. Of zelfs in WhatsApp-berichtjes. (Echt, je zou er versteld van staan welke diepgaande zaken ik al geschreven én gelezen heb in WhatsApp-berichtjes.)

Maar schrijven brengt mij rust en focus. En god weet dat ik dat kan gebruiken.

  • Ik wandel.

Onlangs ben ik gestart met het wandelen van de GR 5A, de wandelronde van Vlaanderen. 570 kilometer langs de grenzen van Oost- en West-Vlaanderen.

Waar mijn licht neurotische zelf eerst vastbesloten was om braafjes het boekje te volgen (letterlijk), en van Brugge naar Antwerpen te wandelen en terug, met alles etappes ook netjes in volgorde, is het plan ondertussen wat aangepast.

We gehen helemaal los en ik wandel alle etappes gewoon door elkaar, volgens dat het uitkomt. Ik hou wel de juiste richting aan en loop de route dus in wijzerzin. Voor de rest: anything goes! Ik ben een rebel, ik weet het.

  • Ik bezit nog minder spullen.

Minimalisme brengt me rust. Minder spullen, minder rommel, meer ruimte.

Het doet me ook nadenken over wat ik echt belangrijk vind. Minimalisme gaat over keuzes maken. Weloverwogen keuzes. Het is schrappen, en tevreden zijn met wat overblijft. Maar echt tevreden. Niet ‘mwaa, ça va wel’, maar ‘yes, dat is het!’.

Ik merk dat het ook een work in progress is, en misschien altijd ook wel blijft. Ik heb al een heleboel spulletjes weggedaan, en ik ben ook al een paar keer door mijn kleerkast gegaan. Maar toch kom ik ook nu nog spullen tegen waarvan ik denk dat ik ze eigenlijk toch niet nodig heb.

Mensen veranderen, en behoeftes veranderen mee. Het gaat vaak ook over durven loslaten. En soms heb je daar wat tijd voor nodig. Dat is ok.